najpiękniejszy reaktor

Dodam, że z jakiegoś powodu potraktowałem Twoje py...

2012-05-25T11:16:38.624+02:00

Dodam, że z jakiegoś powodu potraktowałem Twoje pytanie jako dotyczące e-booka. W przypadku książki papierowej zasady są o tyle inne, że większy problem jest z dystrybucją i trzeba umieć współpracować z drukarnią (choć to też zapewnić może firma zewnętrzna).

Pytanie brzmi, czego taka firma oczekuje w zamian ...

2012-05-25T11:08:17.249+02:00

Pytanie brzmi, czego taka firma oczekuje w zamian (udział w zyskach zapewne?), a czego nie można mieć bez niej. Bo przygotować plik do e-wydania można w firmie nieoczekującej żadnych udziałów, dystrybuować też można go na własną rękę przez własne kanały (blog, Fb) lub portale sprzedające e-booki (które już i tak biorą pewien %, wiec po co mnożyć sobie koszta?). Pytanie o promocję, ale jakoś nie bardzo wierzę, że firma, która działa na wspomnianych przez Ciebie zasadach, potrafi faktycznie dobrze wypromować książkę. Promocja to szeroka sprawa - promocję płatną (reklamy i inne odpłatne formy) także można sobie bez trudu kupić samemu (warto zatrudnić do opracowania graficznego reklamy jakąś firmę), natomiast prawdziwie profesjonalny promotor powinien współpracować z dziennikarzami, środowiskiem książkowo-medialnym, blogerami etc., mieć z nimi dobry kontakt i rozpychać się z Twoją książką jak najbardziej. A nie tylko wykupić jakieś banerki w sieci. Słowem: trzeba dokładnie wypytać (zobaczyć też umowę) i rozważyć, co oferuje taki "wydawca" i czy tak naprawdę nie można mieć tego samego na własną rękę (z użyciem firm zewnętrznych na własne zlecenie). Zalecam ostrożność.

A co w takim razie gdy wydawnictwo złoży propozycj...

2012-05-25T09:31:37.245+02:00

A co w takim razie gdy wydawnictwo złoży propozycję: podobał się nam twój tekst ale musiz zapłacić tyle i tyle żebyśmy go wydali i rozpromowali? Do czego to się kwalifikuje?

Bezokularow: dzięki! :) Dodam tylko, że nie ma po ...

2012-04-22T12:46:57.954+02:00

Bezokularow: dzięki! :) Dodam tylko, że nie ma po co zwlekać. Siądź sobie wieczorem w spokoju i zacznij wymyślać historię, a potem napisz pierwszą stronę. Pójdzie z górki.

Dzięki za ten tekst! Może kiedyś, jeśli kiedyś... ...

2012-04-19T18:40:06.173+02:00

Dzięki za ten tekst! Może kiedyś, jeśli kiedyś... to zacznę od ponownego jego przeczytania:)

Piotrku, lejesz miód na moje serce - bardzo się ci...

2012-04-17T00:21:39.358+02:00

Piotrku, lejesz miód na moje serce - bardzo się cieszę, że moje teksty są w stanie kogoś nie tylko zainteresować, ale nawet zainspirować. :)

Co do zmiany światopoglądu, niedawno rozmawiałem z dziewczyną o tym, jak głęboką zmianą w życiu jest zmiana zwyczajów żywieniowych, a odchudza(e)nie się przypomina trochę alkoholizm (tylko że w pozytywnym sensie) - dietą "dotknięta" jest cała rodzina, zwłaszcza dietą mężczyzny, który w tradycyjnym modelu 1) jada wraz z całą rodziną, 2) nie zajmuje się przy tym gotowaniem dla całej rodziny (nie może sobie bez rozgłosu zrobić własnego jedzenia), więc w pewnym sensie powoduje turbulencje wśród wszystkich domowników. Może dlatego kobietom jest łatwiej - mają nie tylko wzorce kulturowe, ale i panują nad sferą jedzenia w domu.

Druga część w ciągu paru dni. Pozdrawiam!

W lutym ubiegłego roku rzuciłem palenie (po 13 lat...

2012-04-16T12:54:36.517+02:00

W lutym ubiegłego roku rzuciłem palenie (po 13 latach) i już pod koniec marca przestałem mieścić się w do tej pory luźne ubrania. Zacząłem się odchudzać, szukając optymalnej dla siebie diety i towarzyszyły mi podobne do Twoich dociekania - teraz potwierdzam absolutnie KAŻDE Twoje spostrzeżenie!
U mnie decyzja o odchudzaniu też doprowadziła do radykalnej zmiany trybu życia oraz - jakkolwiek patetycznie to brzmi - do "uporządkowania" światopoglądu. Od grudnia nie jem mięsa i coraz częściej skłaniam się ku diecie wegańskiej, bo widzę jak działa na moje samopoczucie i formę fizyczną. Muszę tutaj dodać, że w wykluczeniu mięsa z mojej diety Twoje "wegetariańskie" wpisy odegrały istotną rolę.
Pozdrawiam i czekam na drugą część!

Może,aby nie było nie jasności - nie mam pretensji...

2012-03-28T23:40:34.355+02:00

Może,aby nie było nie jasności - nie mam pretensji do ciebie o panujące relacje w polskim rynku wydawniczym. Twój poradnik zaowocował po prostu jakimiś przemyśleniami, doczytaniem na innych stronach o panujących relacjach autor - wydawca - zdegustowało mnie to - ot i tyle.

Zaś w temacie;

Oczywiście, masz racje , że lepiej aby od razu coś tam trafiło pod właściwy adres jednak co do czcionki czy formatowania to chyba tego nie czuję. Korzystam z edytorów tekstu i wiem , że mogę wrzucić przesłany mi tekst do jednego z nich i zostanie on automatycznie sformatowany tak jak ja ustawiłem edytor. Oczywiście mówię tu o edytorach czy programach dedykowanych w które jak mniemam powinny być zaopatrzone wydawnictwa.

Z Szymborską się zgadzam i nie zgadzam. Zgadzam się bo jest to wypowiedz intelektualisty, mobilizująca, wyzywająca, ciekawa, przekorna, piętnująca słabość. Nie zgadzam bo żyję kilkadziesiąt lat na tym świecie i wiem, że nie zawsze polega to na zniechęceniu, wynik często jest wypadkową wielu elementów często niezależnych ale determinujących taki, a nie inny wybór. Czasami "wniwecz" rodzi prymitywna potrzeba egzystencjalna. Czasami człowieka stać tylko na jedną próbę na jedną stratę czasu. Nie może wybierać między nędzą i pisaniem, a żoną czy dzieckiem, to już nie modne, to bez sensu, to kiczowate, trąca klimatem minionym "Trędowatą" to Wilcze echa.
A teraz przewrotnie; jeśli beztalencie nie zniechęci się odmową to dla kogo lepiej, a dla kogo gorzej ?

Co do tych gburów...
To w sumie pewnie masz rację, jednak...
Znam muzyków który sa zupełnie niekomunikatywni mają talent są wirtuozami dajmy na to skrzypiec jednak zupełnie bezradni w biznesie. Ci tez pozostaną, pomimo wytrwałości, gdzieś tam w cieniu lądując w malutkich orkiestrach gminnych i nikt nigdy o nich nie usłyszy. Newton był nie do zniesienia - no ale to inne czasy i miał pieniądze. Odkrywał też prawdę - musiał być zauważony. Największy wynalazca ludzkości Tesla zmarł w biedzie choć ludzie zrobili na jego wynalazkach tony pieniędzy - beztalencie biznesowe fantasta i idealista. J.S.Bach też nie miał wesoło nie wspomnieć o Debissy - skrajna bida.

....wymyślono taki mądry zawód jak agent w Polsce chyba niedoceniany i nie funkcjonujący.

Co byśmy nie powiedzieli chyba wniosek będzie taki, że nie ma złotego środka dla talentu aby zaistnieć jak i wydawcy aby talent odnaleźć.

Krysztof

Jeszcze a propos wydawców jako mecenasów w kontekś...

2012-03-28T22:06:42.456+02:00

Jeszcze a propos wydawców jako mecenasów w kontekście tego, że nie podobało Ci się - jak rozumiem - że aspirujący pisarz będzie oceniany pod kątem osobowości i tego, czy jest gburem, czy fajnym gościem. Ponieważ wydawca na nim nie zarobi, a może nawet straci, znacznie ważniejsze niż dana książka tu i teraz mogą być kolejne książki w przyszłości, te, które jeszcze nie powstały lub są w zeszycie. Dlatego - to też ważna uwaga dla piszących - wydawca zawsze spyta debiutanta o dalsze plany: co pan/i zamierza, czy będzie ciąg dalszy, kiedy kolejna powieść etc. Myśli zwykle bowiem w dłuższej perspektywie - może za pięć lat wychowam sobie nowego Pilcha, nową Gretkowską. Stąd tak ważna jest prezentacja własnego charakteru pod kątem dogadywalności i możliwej współpracy długofalowej, która może być ważniejsza niż tekst w ręku.

Co do wydatków Polaków, to właśnie jeden z problem...

2012-03-28T21:58:12.036+02:00

Co do wydatków Polaków, to właśnie jeden z problemów: skoro ludzie nie kupują książek, muszą być one drogie. A autorzy będą otrzymywać mało pieniędzy.

Co do wymogów technicznych, powtarzam to, co już jest i tak napisane w I cz. wpisu: mój wpis to pewien spis sugestii, poradnik prezentacji. Czy twórca musi? Nie, ale piszę, by poznał, bo mu to pomoże. Odwrócę Twoje pytanie i powiem tak: mam dla Ciebie jakąś ofertę biznesową, może ciekawa, może nie - zapewne nie, ale kto wie. Nie bardzo chce mi się jednak zadbać o jej czytelność - odwalę to byle jak, małą czcionką, zanieczyszczę jakimiś kolorami, marginesy ustawię tak, że będziesz musiał grzebać przy pliku parę minut, zanim przestawisz to sobie pod drukarkę, i poślę pliki na niewłaściwego maila, niech pokrąży po Twojej firmie, zanim trafi na właściwe biurko... To byłoby dobre podejście? Sam piszesz, że właściwe sformatowanie tekstu jest banalnie proste. Więc dlaczego nie zadbać o odpowiednią prezentację po stronie autora, skoro to łatwe i uprzejme? Oczywiście od "formatki" nie zależy - co też piszę - powodzenie dzieła. Dobry układ tekstu może tylko podnieść szansę powodzenia o ułamek procenta. I te właśnie praktyczne wskazówki postanowiłem podać. Byłbym nieuczciwy, gdybym tego nie zrobił. Są po prostu przydatne.

Co do cen i zarobków - to prawda, że jest to żenujące. Dlatego w biednych i zacofanych kulturowo krajach ludzie nie zostają przeważnie pisarzami zawodowymi, a w dużych i bogatych tak. Ale smutna prawda jest taka, że w obecnych warunkach rynkowych książki tak się właśnie kalkulują. Autor mógłby dostawać więcej, ale książka musiałaby być odpowiednio droższa. Nikt by jej nie kupił, każdy walczy o niskie ceny. Ponadto wydawcy wcale nie "wykorzystują" autorów: fakt jest taki, że wydawnictwa zarabiają pieniądze na bestsellerach, których autorzy dostają zupełnie inne - sześciocyfrowe - sumy niż te, które są tu podane. W przypadku debiutantów prawda jest taka, że wydawca nierzadko dopłaca do wydania książki albo wychodzi na zero. Bo polskich debiutantów nie wydaje się dla zarobku. Raczej z myślą o mglistych przyszłych profitach i chwale domu. Często więc wydawca spełnia funkcję mecenasa.

Wydawać mniej, ale perełki? Oczywiście. Pokaż mi tylko te perełki. W Polsce wcale nie ma wielu dobrych nieznanych pisarzy. Jeśli ktoś jest faktycznie dobry, znajdzie wydawcę i może wkrótce wyciągnie z pisania sensowne sumy.

Jeśli chodzi o "listę zniechęconych", Szymborska odpowiadała kiedyś w swojej poczcie literackiej na bardzo podobny zarzut: a co, jeśli ktoś się zniechęci odmową publikacji? Odpowiedź brzmi: jeśli się zniechęcił, to lepiej i dla niego, i dla literatury. Poważny twórca nie może zniechęcać się krytyką, odmową. Być może świat stracił jakichś Kingów i Proustów. Więcej ich jednak zyskał dzięki temu, że aspirujący twórcy nauczyli się żyć w kulturze literackiej i nauczyli się pisarskiej dyscypliny - poprawiania, patrzenia krytycznie na swoje twory, skracania i jeszcze raz poprawiania i przepisywania.

Co do promowania za granicą, wydawcy robią to, np. WAB corocznie chwali się, ile polskich tytułów sprzedał. Odbiorcami są zwłaszcza Niemcy, Ukraina, Rosja, Izrael, Skandynawia, rzadziej rynek angielski. Instytut Książki stara się trochę promować polskich autorów na targach i stronie www. Nie jestem w tym jednak szczególnie dobry i nie chciałbym plotkować czy zdradzać szczegółów ze swojej dawnej firmy. Generalnie na sprzedaży zagranicznej można coś tam zarobić - zwykle kilka tysięcy euro.

Pisząc o "bólach" autora miałem na myśli...

2012-03-28T20:45:55.091+02:00

Pisząc o "bólach" autora miałem na myśli twórcę który został zaakceptowany i "wydany" Jeśli nie wynikało to z tekstu - widać nie jasno się wyraziłem. W każdym razie jeszcze raz; moje słowa nie dotyczyły osób "popełniających" grafomanię, pisałem o autorach choćby początkujących posiadających wartość wydawniczą.

Oczywiście zgadzam się, że polska to nie liczebne bogate USA, Niemcy czy GB dlatego pisałem "w tym kraju".
Jest jednak coś co zastanawia gdyż:

Statystycznie polak przeznacza 20 zł rocznie na książkę jednocześnie wypija średnio 11 litrów alkoholu - mocnego alkoholu. Ile kosztuje pół litra wódki każdy z nas wie, ile popularna whisky też.
Polak nie jest zainteresowany książką, teatrem, operą, malarstwem bliżej mu do buraka, hamburgera i piwa.

Jeśli chodzi o estetykę , kulturę prezentacji oczywiście, że musi ona stać na pewnym poziomie. Jednak nie popieram tego, że pisarz zwłaszcza początkujący ma się znać i zastanawiać nad ilością znaków na stronie czy nad tym ile wynosi arkusz bądź inna skala techniczna wydawcy czy drukarni. W XXI wieku dziecko potrafi dostosować tekst do własnych potrzeb więc warunkowanie przeczytania czy odrzucanie z powodu złego formatowania czcionki czy interlinii jest już dla mnie bufonerią, czepianiem się o kolor skarpetek.

Potwierdzam, prezentacja jest ważna. Jednak chciałem tylko uwypuklić kontrast. To autor odwalił najtrudniejszą pracę stworzył powieść. jednak musi dodatkowo spełnić szereg wymagań pokonania szeregu etapów, wysyłać do wydawnictw,formatować, ponosić koszta, nie uzyskiwać odpowiedzi (na marginesie to też nie kulturalnie i świadczy o stosunku wydawcy do kogokolwiek) aby jak już to wszystko będzie miał za sobą otrzymać 7 tysięcy złotych do opodatkowania - trochę żenujące. Taką kwotę sprzątaczka zdobywa w 4 miesiące bez udziału talentu czy wiedzy. Murarz zdobywa to w maksymalnie 2 miesiące, a sklep na allegro w miesiąc. Ciekawe w ile właściciel wydawnictwa i jego poszczególni pracownicy.

Nie mogę podważyć, tego, że do wydawnictw trafiają śmieci, na pewno tak jest. W jakiej skali nie wiem, nie pracowałem w tej branży - jestem tylko czytelnikiem.

Co do długości listy i poznawaniu się na autorach pozwolę sobie się nie zgodzić. Sprawa ta jest nie do rozstrzygnięcia gdyż istnieje jeszcze jedna zmienna x którą należy uwzględnić Ile pań Rowling ilu King'ów zrezygnowało po pierwszej odmowie i nawet nie wiemy , że istnieli ? Nikt z nas nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Śmiem twierdzić, że lista byłaby długa.

Nie ma przepisu na bestseller to prawda to loteria ale znam pewne kampanie - promocje które wprowadziły na rynek np muzyczny "towar" nic nie warty zrobiły z tego hit z nikogo gwiazdę.

Generalnie myślę, że wydawnictwa uznają, że jedną z gratyfikacji jaką autor będzie żył to fakt iż w ogóle wydano jego książkę - jakby za to można było kupić chleb - na tym bazują i wykorzystują.

Nikt o normalnych zmysłach nie produkowałby towaru przez rok wiedząc, że dostanie za niego tylko 7 tysięcy brutto ekonomia nie pozwala egzystować takiej nawet jednoosobowej firmie - to na ZUS nie starczy :-)

Wydawnictwa to wiedzą, jednak świetnie zdają sobie sprawę jak silna jest chęć zostania pisarzem czy muzykiem i to wykorzystują. To jest lipa to jest własnie brak właściwej uprawy pola które nie jest nędzne tylko fatalnie eksploatowane. To jest bardzo polskie :-)

A może wydawać mniej ale za to takie perełki za które warto autorowi zapłacić konkretnie ?

Ciekawi mnie jak to jest z promowaniem polskich pisarzy za granicą czy wydawnictwa starają się sprzedać polski towar.

Krzysztof

1) To, że ktoś ślęczy w bólach przez choćby i dzie...

2012-03-28T17:28:00.191+02:00

1) To, że ktoś ślęczy w bólach przez choćby i dziesięć lat nie oznacza, że napisze dobrą książkę i że za jego ślęczenie należy mu się jakiś specjalny szacunek. Niestety najczęściej napisze złą. Czytałem bardzo dużo rzeczy przychodzących na pocztę literacką - to w większości rzygowiny. Po latach spędzonych w branży człowiek przestaje patrzeć na słowo pisane jak na jakąś świętość czy wartość samą w sobie, bo ono nią nie jest. Raczej z rzadka - bardzo rzadka i po opracowaniu - tekst dopiero stanie się czymś wartościowym.
Tymczasem jednak do firm wydawniczych napływa rzeka tekstów. Wydawnictwa nie mają żadnego obowiązku ich wydawania, dlatego nie warto przyjmować postawy roszczeniowej. To prywatne firmy, z którymi możesz zawrzeć kontrakt, jeśli zainteresujesz je swoją ofertą. (Przyjmuję tu co prawda język rynku, ale dobry wydawca nie zawsze jako decydującą wartość przyjmuje spodziewane profity - często także wartości artystyczne dzieła, promowanie ciekawego nazwiska, które dopiero się rozwinie etc.). Język biznesu pozwala jednak przywrócić postrzeganiu tej relacji właściwe proporcje: jeśli chcesz zawrzeć umowę, lepiej dobrze się zaprezentuj. Tak, będziesz oceniany. Tak, musisz mieć dobrą ofetę w ręku. Tak, początkowo zarobisz na tym grosze. Zawsze jednak możesz zająć się handlem na Allegro.
Te moje wpisy są jakby analogonem poradniczka o tym, jak zachowywać się na rozmowie kwalifikacyjnej - tylko że ja piszę o innej branży. Można oczywiście przyjść na rozmowę w trampkach i swetrze, walnąć nogi na stół i beknąć - i zostać zatrudnionym. Owszem. Ale większość z nas uzna, że lepiej ubrać się w garnitur i sprawiać inteligentne wrażenie - stąd ta interlinia i wszelkie inne uwagi techniczne, w tym o preferowanym sposobie i charakterze kontaktu. Mają one zwiększyć o drobny procent szansę na zawarcie kontraktu z prywatnym przedsiębiorstwem. Uwaga, by nie być dupkiem, jest zresztą uniwersalna.

2) Mówimy o pieniądzach całkowicie defaultowych, jakie dostają debiutanci. Zdarza się (rzadko), że debiut jest tak dobry, że suma jest znacznie większa, przeważnie jednak jest zbliżona do tego, co opisałem. Kiedy ktoś jednak zaczyna być rozpoznawalny, sumy się zmieniają. Może też zacząć negocjować z silniejszej pozycji. Tak jest chyba w każdej branży, a w każdym razie we wszystkich branżach twórczych.

3) Lipna marchewka, kiedy gleba licha. Polska to licha gleba, ba, to próżnia w porównaniu z rynkiem niemiecko- czy angielskojęzycznym. Wydawca w USA, GB czy Niemczech może pozwolić sobie na inwestowanie w pisarzy, bo wydaje ich na rynek mający setki milionów bogatych czytelników żyjących na wyższym niż nasz poziomie cywilizacyjnym. Stąd biorą się tam pisarze zajmujący się tylko pisaniem, którzy nie muszą być nawet żadnymi producentami bestsellerów. (Rowling, King czy Meyers to przecież ekstremum). W Polsce też ich zresztą trochę jest, aczkolwiek w części sponsorowani są przez stypendiodawców i dorabiają na pisaniu nie-prozy (felietony, artykuły etc.). Jednak nie mylmy skal - one są kompletnie nieporównywalne, to jak zestawić polskie kino komercyjne z Hollywoodem.

4) Co do niepoznania się na autorach, oczywiście bardzo działają na wyobraźnię historie o tym, że nikt nie poznał się na Rowling, Kingu, Nietzschem, Prouście, Schultzu, Bukowskim etc., etc. Jednak można też wymienić dużo, dużo dłuższą listę nazwisk, na których wydawcy się poznali i których wypromowali. Są i tacy, których sami wyłowili, wyszlifowali, zachęcili do pracy i otoczyli opieką. Na polskim rynku też nie brak takich przykładów. Zresztą nie ma przepisu na bestseller. Każda wydana książka to w pewnym stopniu loteria.

Porady interesujące jednak prowadzą mnie nie pisar...

2012-03-28T16:50:06.293+02:00

Porady interesujące jednak prowadzą mnie nie pisarza, a zwykłego czytelnika do pewnej refleksji.

Autor pomysłodawca siedzi nocami bo w dzień musi zarabiać na chleb. Pisze, skreśla, poprawia, męczy się, ma jakieś rozterki, bóle, męki - trwa to dajmy na to rok. Wreszcie jest, ma tekst. Musi teraz ustawić interlinię na 1,5 - to bardzo ważne dla jakości dzieła. Nie dzwonić za często nie zadawać zbędnych pytań. Musi być zgięty w pół, nie stawiać warunków, łasić się - odrzucą nawet ciekawy tekst jeśli okaże się gburowaty (swoją drogą ciekawe kto to ocenia) W rezultacie ten intelektualista i "talent" otrzyma coś ponad dwa złote od sztuki (ciekawe ile wydawca) Przy rewelacyjnej sprzedaży 10 tyś. sztuk daje mu powiedzmy 25 tyś. złotych. Po opodatkowaniu jakiemu zapewne podlega osiągnie kwotę pensji miesięcznej 1600 zł. Aż mu pozazdrościłem :-) Nie dziwię się, że pisarzy mamy kiepskich. Nie da się za to wyżyć, a pisanie w przerwie między pracą, rodziną i snem nie może dawać jakości na skalę międzynarodową. Sądzę, że po za granicami kraju jest zdecydowanie inaczej - nie chcę powiedzieć, że łatwiej ale zysk nieporównywalny.
Po wydaniu pierwszego Harry Pottera autorka mogła poświęcić się tylko pisaniu i nie dziadować.
Podobnie autorka sagi Zmierzch sądzę , że nie ma sensu więcej wymieniać.

Jak się tak zastanowić to w tym kraju nie należy cię temu dziwić.

Reasumując, po lekturze, negatywnie oceniam działalność wydawnictw. Nie widzę możliwości wkładania w ramy czegokolwiek w tej branży, a one chyba się o to starają. Często wydają knoty. Wrócę do Harry Pottera, przecie tego nikt nie chciał początkowo wydać, żadne wydawnictwo - czyli ci znawcy nie poznali się zupełnie na forsie która leżała na ich stołach w postaci maszynopisu. . Nie wiem nie czytałem, może akcja rozwijała się dopiero po 90 stronie albo ta cholerna interlinia...w każdym razie jeśli nie wyczuli pieniędzy przy tak prostej literaturze to strach myśleć ile trudniejszych tekstów poszło do kosza. ( 2 miliardy dolarów zarobiła sama autorka na 7 książkach )
Wychodzi na to, że ciężko jest się przebić, zaś w Polsce nie ma sensu,chyba że jest się bogatym i nie ma nic lepszego do roboty.

I jeszcze jedno; teraz rozumiem dlaczego 99,9 autorów książek które czytam to autorzy obcojęzyczni - są lepsi - tam inwestuje się w pisarza - to coś jak z roślinkami nie nawozisz nie podlewasz to i lipna ta marchewka.

Współczuje pisarzom i tym znanym i tym początkującym są skazani na oceny ich charakteru, ilości wykonanych telefonów, wyglądu maszynopisu, a jak akcja nie wywali wulkanem na drugiej stronie to nikt tego nawet nie przeczyta...

Złożyły się na to rozmaite przyczyny zawodowe i os...

2012-03-02T09:32:35.422+01:00

Złożyły się na to rozmaite przyczyny zawodowe i osobiste. :)
Dzięki za komentarz.

Hej. Ciekawy zbiór porad. W zasadzie do niczego ni...

2012-03-02T08:17:56.172+01:00

Hej. Ciekawy zbiór porad. W zasadzie do niczego nie można się przyczepić:) Jestem tylko ciekaw, co się stało, że przestałeś pracować jako redaktor w wydawnictwie?

Krewetki oraz inne ZWIERZĘTA żyjące w środowisku w...

2011-12-22T11:45:01.511+01:00

Krewetki oraz inne ZWIERZĘTA żyjące w środowisku wodnym z równym przerażeniem wpadają - jeszcze żywe - do wrzątku...
Że już nie wspomnę o przerażeniu jadących na rzeź cieląt, których matki są gwałcone i sztucznie zapładniane, by ludzie mogli kraść mleko naturalnie przeznaczone dla ich dzieci...
A co z kurami, stłoczonymi na powierzchni mniejszej niż pół kartki A4, z wyrwanymi pazurami, stopionymi dziobami? One nie mogą rozłożyć skrzydeł i nigdy nie zobaczą Słońca, a ich pisklęta traktowane są jako odpad i mielone żywcem - wszystko w imię jajek. Czy ich przerażenie jest mniejsze?
Możesz być lewicowcem, racjonalistą, nawet kosmitą, ale nie możesz dłużej odwracać od tego głowy.

Świetny artykuł:)

2011-12-22T08:34:42.129+01:00

Świetny artykuł:)

Ja Was kocham, nienormalnie, na swój sposób:)

2011-12-06T14:11:19.836+01:00

Ja Was kocham, nienormalnie, na swój sposób:)

A blogi za to wychodzą w postaci książek. Co to si...

2011-11-15T00:56:32.626+01:00

A blogi za to wychodzą w postaci książek. Co to się dzieje na tym świecie. :) Dzięki za pozdrowienia, nawzajem, i zapraszam regularnie.

Cieszę się, że pomogła! Zapraszam częściej, a najl...

2011-11-15T00:54:56.588+01:00

Cieszę się, że pomogła! Zapraszam częściej, a najlepiej do RSS.

Bardzo dobra notka, cieszę się, że ją przeczytałem...

2011-11-14T18:46:47.004+01:00

Bardzo dobra notka, cieszę się, że ją przeczytałem :)

Co do Grocholi, zgodzę się że jest OK, choć wtórna...

2011-11-09T19:06:06.326+01:00

Co do Grocholi, zgodzę się że jest OK, choć wtórna i nie każdy lubi, ale Rozlewisko porzuciłam po 50 stronie i nigdy nie wrócę (never!). Dla mnie Rozlewisko należy do innej kategorii "dzieł" niż "sprawnie napisana komercja" - na tle ogólnej przeciętności wybiera się przeciętnych artystów (to dotyczy również np. muzyki) i wmawia (promocja) publice, że to super produkt, a publika - lemingi, wiadomo... Jeden taki lemingus kupił mi Rozlewisko w prezencie.
Efekt jest taki, że zamiast książek czytamy blogi ;)
Pozdrawiam autora - fajny blog.

Bardzo dziękuję za pochwały. Rzeczywiście wpis ten...

2011-10-29T18:44:47.421+02:00

Bardzo dziękuję za pochwały. Rzeczywiście wpis ten stał się dość popularny. Może powinienem częściej odsłaniać duszę i udzielać porad życiowych. :)

@Lh: Dzięki za bardzo ciekawe refleksje. Twój komentarz to właściwie niemal osobny wpis przy okazji mojej notatki. Dzięki.

@MXL: Ja zawsze popieram eksperymenty, a zwłaszcza z psychodelikami. Czy jednak faktycznie "poznajemy siebie", zażywając LSD? Chodzi mi o to, że rozszerzamy spektrum doznań zmysłowych, umysł wchodzi w inny tryb, widzimy rzeczywistość w alternatywny sposób - i to z pewnością bardzo pożyteczne i odkrywcze; ale przypuszczam, że doświadczenia te nie bardzo nawiązują do rzeczywistości, w której przebywamy, i problemów, z którymi się zmagamy, w tym też problemów egzystencjalnych. Prawdę mówiąc, nie słyszałem też, by LSD pomogło osiągnąć równowagę duchową - choć może jest inaczej. Dlatego choć w pełni popieram jego zażywanie, raczej byłbym ostrożny przed ogłaszaniem go środkiem, dzięki któremu poznajemy siebie. Mogę się jednak mylić.

@Moniq: Nie znam de Mello, ale brzmi to trochę jak książka duchowościowo-samopomocowa. Unikam takich lektur, bo nie sądzę, żeby mogły dać coś człowiekowi, który przeczytał czterocyfrową liczbę książek literatury powszechnej, obejrzał podobną liczbę filmów światowego kina i spędził ileś tam lat na uczelni humanistycznej. Jeśli do tej pory nie potrafi obyć się bez de Mello, to już i tak nic mu nie pomoże.

Pozdrawiam wszystkich!

świetny wpis! dawno nic tak dobrego nie czytałem. ...

2011-10-26T01:31:25.569+02:00

świetny wpis! dawno nic tak dobrego nie czytałem. Ja w sumie chciałem coś na pęd życia szalony zaproponować. Wiem ze to nie jest popularne i pewnie zostanę zjechany za propagowanie spaczonych idei ale polecam eksperymenty z psychodelikami... LSD pomogło mi spojrzeć na cały ten marny żywot z góry pomogło mi odzyskać utracony spokój. Generalnie chodzi o rozwój duchowy budowanie swojego wnętrza, całe życie uganiamy się za dobrami materialnymi a zapominamy o duchowości nie mówię o religii ale poznaniu siebie. chciałem zaproponować jeszcze artykuł który kiedyś przeczytałem http://7freuds.com/psychoterapia/1990/bad-trip-good-health-%E2%80%93-wywiad-z-uzytkownikiem/1 Pozdrawiam M

Za cholerę nie mogę sobie przypomnieć jak trafiłem...

2011-10-24T11:41:36.716+02:00

Za cholerę nie mogę sobie przypomnieć jak trafiłem na Twojego bloga. Pamiętam tylko jak wtedy dwa z Twoich tekstów zrobiły na mnie ogromne wrażenie: "Młodzież wszystko już przeżyła" i "Tabu pracy i szalone roboty".

Po lekturze pierwszego tak samo zastanawiałem się, jak to możliwe, że życie w dobrostanie wpływającym wprost na wydłużenie życia i polepszenie jego jakości skutkuje przekonaniem, że starość dopada nas szybciej? Może całe bogactwo inwentarza służącego zatrzymaniu czasu "biologicznego" zamienia życie w pogoń za tymże, w dodatku pogoń wykańczającą i wyniszczającą jak sport zawodowy - bo chodzi przecież o wynik, rekord, i dekorację na pudle, nie zaś o rekreacyjne "przeżywanie bycia"?
Biegasz więc 10 km dziennie bojąc się starości, zamiast cieszyć się siłami, które na to pozwalają!
Może to zaburzony konflikt pokoleń - autentyczni nastolatkowie wychowywani przez "wciąż młodych" rodziców szukając podstawy buntu wybierają bycie "starszym" od swoich starych?
Komplement mówiący o tym, że "nie mogę odróżnić matki od córki" przestaje być komplementem skierowanym do matki, a zaczyna być faux-pas wobec córki! Starość staje się powoli nietaktem takim samym jak pocenie się. Czy w ogóle pozwalanie sobie na "starość" nie świadczy dzisiaj o cokolwiek lekkomyślnym traktowaniu życia? :)

Po powtórnej lekturze "Tabu pracy i szalone roboty" pomyślałem: może potrzeba bycia cenionym wpływa na poczucie starości - wszak "stary" wie więcej i lepiej dzięki doświadczeniu, a nikt nie jest ceniony dziś bardziej niż 30 letni pracownik z 15 letnim doświadczeniem. Może więc z tej perspektywy, bycie "starym" to kapsuła bezpieczeństwa chroniąca przed wzięciem za niedoświadczonego gówniarza?

W przestrzeni prywatnych doświadczeń i wyborów każdy potrzebuje jakiegoś określenia, pytam więc o to wszystko sam siebie mając świadomość, że przypadek jednostkowy to raczej nic więcej ponad "przypadek".

Mam 36 lat, jestem żonaty, mam dwoje dzieci. Moja zona pracuje - w zawodzie, w którym się spełnia bo jest jej pasją. Ja od kilku lat nie pracuję "na etacie" - wraz z rodzeństwem zajmuję się chorą matką, a razem z żoną buduję dom. Okazało się, że pracując najlepiej jak umiem nie zarobię na opiekunkę i ekipę budowlaną. Będąc formalnie bezrobotny jestem więc opiekunką i budowlańcem, do tego gotuję, prasuję i sprzątam. Czy jestem starym kalkulującym cwaniakiem, czy może młodym duchem frajerem, który myśli, że uda mu się okiełznać rzeczywistość inaczej niż innym?
Nie wiem.
Z pewnością jestem mokrym snem niejednej feministki. :)

Zabawne. :)